شب شد، سکوت مرگباری همه جارو فرا گرفته. انگار هدفونت رو میوت کردی، نویز کنسلرش هم روشن…

خاکهارو از روی صورتم میزنم کنار، دنبال فندک زیپو و بسته سیگاری می گردم که تو وصیت نامه تاکید کرده بودم جناب مت بندازه تو گورم…

فندک پیدا شد، ولی انگار اون آشغال هنوز بی پوله چون یه نخ بیشتر ننداخته بود. همیشه ما سر سیگار همین بساط رو داشتیم، ولی فکر می کردم دیگه به وصیت نامه ام احترام بذاره… ولی اون سگ صفت، مرده و زنده براش فرقی نمی کنه.

فارغ از دنیا و در کمال آرامش سیگار بعد از مرگ رو آتیش کردم. از تموم اونایی که تو دنیا کشیدم حالش بیشتر بود، باید بمیری تا بفهمی چی میگم.

بعد عین زامبی ها از زیر یه خروار خاک بلند شدم و رفتم خانه سالمندان. سرطان ریه، معده و نارحتی قلب دارم نه می تونم درست نفس بکشم نه میتونم غذا بخورم، انگار دارم میمیرم…

ولی روز به روز حالم بهتر شد. تا اونجا که بعد از مدتی بخاطر اینکه حالم از بهتر خیلی بهتر شده و دوباره میتونم راحت غذا بخورم و تند تند سیگار بکشم با تیپا انداختنم بیرون.

اون وقت رفتم سر کار. در همون روز اول کار یه مهمونی ویژه برام گرفتند و یه مک بوک پرو، یه ساعت سواچ و یه فندک زیپو به همراه چند سیگار برگ اصل کوبا، همراه با پاداش یک عمر خدمت رو بهم دادند. یه چند سالی همون جا کار کردم و تموم پول هارو زدم به بدن، تا اینکه جوون شدم.

حالا مهمونی میرم، مهمونی میدم و حسابی خوش میگذرونم. چیز میخورم، قشنگ چیز میکنم… یعنی تفریح.

بعد آماده رفتن به دانشگاه و دبیرستان شدم و دوباره رفقای قدیمی و خلافای قدیم و… بعدش هم رفتم دبستان که درساش خیلی راحت تر از دبیرستانه. کلاس اول رو که تموم کردم تبدیل به یه بچه شدم و صبح تا شب فقط بازی می کنم. دیگه هیچ مسئولیت و هیچ غم و غصه ای ندارم.

روز به روز بچه و بچه تر میشم تا اینکه تبدیل به یه نوزاد شدم.

نه ماه آخر زندگی رو در حالت شناور تو یه چشمه ی آب معدنی لوکس گرم و نرم با شرایط تهویه و تغذیه عالی سپری کردم و دست آخر …

دست آخر هم پایان عمر مصادف میشه با رسیدن به اوج لذت…. فوق العاده است! مگه نه؟

“دینگ”، در بسته شد.

در مقابل هم، آنقدر نزدیک که حرارت نفس و لبها احساس می شد.

ابرو ها، چشمها و برق لبها…

زیبایی به بلوغ نشسته بود.

ناگهان دستانم گریخت از من،

به سوی ساختاری ناب و ظریف، درهم پیچیده و آرمیده چون دره های گلبرگ، نرمی و ملاحت مخمل…

سرازیر شد حیات در انباشتگی متوازن…!

سیلاب سینه های تو، شوق شنای من…

تنگ در آغوش گرفتمت، در میانه امواجی که برآورده ایی ربوده شدم.

تا مرز لبالب شدنت یک نفس آمدم،

چشمانم بسته شد،

و…

“دینگ”… “طبقه اول”، در آسانسور باز شد.

چه بد شانسم!!!

دکتر تو طبقه سوم است…

نوری زد به سان نور صبحگاهی، گویی از رویای شیرین صبح یکروز پاییزی بیدار میشوم و حسرت ادامه خواب به دلم خواهد ماند…

کسی که در آسانسور رو باز کرد،  منتظر خروج ما بود.

مریض همان دکتر بود ولی تنها آمده بود، نگاهی به ما کرد و سرش را پایین انداخت.

نمیدونم، شاید برای اینکه ۳ طبقه رو باید تنهایی در آسانسور باشه، حسادت می کرد.

ولی من بد شانس نیستم!!! چون این شب ها به اندازه ۳۰۰ طبقه مرور میکنم اون سه طبقه رو،

ولی هربار حسرت ادامه خواب به دلم میماند.

به هر حال من بد شانسم!!!

چون مطب طبقه سوم است.

اگه وقتی ترمز دستی رو هنوز نکشیده باشی پایین و ماشین رو بزاری رو دنده و گاز بدی طوری که دور موتور بچسبه به ۷ چی میشه ؟؟؟ یا پیستون های موتور از کاپوت میزنه بیرون یا گیربکس مرخص میشه …. به هر حال هر حرکتی باید به آرامی شروع بشه و کم کم سرعتش بره بالا … این رو من معمولا در زندگی رعایت میکردم … یعنی مثلا وقتی دانش گا ها شروع میشد همیشه دو هفته اول رو نمیرفتم و تا آبان هم بعضی کلاسا رو میرفتم و بعضی رو نمیرفتم تا کم کم اون فراخی مقعدی که در طول تابستون بوجود اومده بود از بین بره و بدون اینکه به اونجامون فشار بیاد بتونیم بقیه کلاسا رو بریم ..

نمیدونم تجربه تحصیل در دانشگاه های آزاد تهران رو دارید یا نه … ولی دانشگاه های آزاد تهران همچون سربازی که نارنجک در ماتحتش ترکیده باشه هر تیکش افتاده یه جا…. یعنی دانشکده هاش هر کودوم یه سر تهرانه … تربیت بدنیش یه سر تهران … آزمایشگاه هاش یه ور و کارگاهاش هم یه سمت دیگه …. خلاصه اگه از این کلاس ها تو یه روز داشته باشی به توفیق اجباری تهران گردی هم نائل میشی …

صبح روز پنجشنبه بود که تصمیم گرفتیم بریم دانشگاه … برنامه رو نیگا کردیم … کلاس اول که پریده بود چون احتمالا الان استاد داره حضور غیاب انتهای کلاس رو میکنه … کلاس بعدی رو میریم … Oh my Shit … تربیت بدنی ۱ …  آخرین باری که ورزش کرده بودیم به اوایل دوران دبیرستان بر میگرده … کلا ما چون امام خمینی رو الگوی خودمون قرار دادیم از بچگی ورزشکار نبودیم ولی ورزشکارا رو دوست داشتیم … حالا اگه هم میخواستیم ورزش کار بشیم الان یکم دیر شده بود دیگه اونم در ترم ۱۱ …

خلاصه یکم زودتر رفتیم مجموعه ورزشی چمران واقع در خیابان شریعتی …کلاس که شروع شد اکثرا خیلی خوشحال ورجه وورجه میکردن تا استاد بیاد و در این حال من و پت یه گوشه نشسته بودیم و با هم نقشه میکشیدیم که بیماری چیزی از خودمون در بیاریم و بپیچیم کلاسو … استاد که اومد شروع کرد به صحبت های علمی با این مضمون که آقاجان ما میخوایم بهتون فشار نیاد و نمیخواییم ضربان قلبتون بیشتر از ۱۸۰ بشه … بعد یاد داد که هر وقت گفت به اندازه ۶ ثانیه نبض بگیریم و تعداد ضربات قلبمون رو بهش بگیم(با ضرب در ۱۰ میشد ضربان قلبمون) … خلاصه چشتون روز بد نبینه … یه صف تشکیل شد که من و پت و چند تا دیگه از بچه های تیم دخانیات در انتهای آن قرار گرفتند … همه میدویدند و ما چند نفر انتهای صف هم چون معتادان در حال ترک ، دست و پایمان بهم گره میخورد و شلنگ تخته اندازان به دنبالشان … نفر اول هم که جو گرفته بودتش عین اسب میدوید و بیخیال هم نمیشد …

بعد از مدتی دویدن استاد گفت : بایستید … هر وقت گفتم بشمرید … حاضر … بشمر

شش ثانیه زمان گرفت و شروع کرد از اول صف پرسیدن ضربان قلب ها : سیزده …. یازده … پونزده … شونزده …. ده … بیست و یک (پت) … بیست و دو ( مت ) …. بیست  ( نفر بعد مت ) ….

و به این ترتیب استاد که فکش داشت چمن زمین فوتسال را تِیر میکشید پرسید که آیا در ۱۰ سال اخیر هیچگونه حرکتی داشته ایم یا خیر؟؟؟ و ما هم مثل بز نیگاش کردیم و سعی کردیم اون یه ذره انرژی باقیمونده رو با حرف زدن هدر نکنیم …

خلاصه اینکه با ضربان ۲۱۰ از لحاظ تئوری مرده بودیم و گرم بودیم و نمیفهمیدیم !! اما استاد هم بیخیال بشو نبود  و هر مدل دویدنی بود از جمله مارپیچ ، با مانع ، سرعت ، استقامت ، امدادی ، پروانه ای ، کفتری ، توله سگی و غیره  رو بر روی ما آزمایش کرد . کلاس تموم شد و ما هم که رسما تموم شده بودیم همچون عروسک های خیمه شب بازی کله هایمان آویزون به تنمون رفتیم تو رختکن و شلوارمونو کشیدیم بالا و حرکت به سمت کلاس بعدی …

کلاس بعدی هم کارگاه عمومی بود که در دانشگاه شهید رجایی واقع در اتوبان امام علی برگزار میشد  …  وارد  کلاس شدیم و یک دسته خر آهنین با یک سوهان دادن دستمون و گفتن بساب … و من احمق هم تازه اونجا استعداد خودم رو کشف کردم که برای کارگری ساخته شده ام و بس … یعنی در حالیکه جملگی بچه های کلاس در حال لا*س زدن بودند و از اینکه مبادا ناخن دستشان بشکند و یا چربیهایشان آب برود به جای سوهان کشیدن هر هر و کرکر راه انداخته بودند ؛ من همچون عمله ای که میخواهد پولش حلال باشد چنان با این سوهان به جون این قطعه آهنی افتاده بودم و سر و صدا راه انداخته بودم و عرق میریختم که استادیار آمد و گفت زیاد به خودت فشار نیار که تا آخر ترم اینجا کار داری …. من هم با لبخند سردی به او به ادامه کار بازگشتم و همچون کسی که قاتل پدرش را یافته آنچنان به جون قطعه افتادم که نفهمیدم چطور یک ساعت و نیم سابیدم و کلاس تمام شد … و حتی تا نیم ساعت بعد کلاس هم این دست راستم برای خودش عقب جلو میرفت …

خلاصه اگه خواستید برج بسازید و در کمتر از یک هفته تحویل بگیرید میتونید من رو به عنوان کارگر استخدام کنید .

سالها بود مادربزرگ تنها در ده زندگی می کرد و هیچکس نبود بهش سر بزنه یا حالشو بپرسه، بهمین خاطر افسرده شده بود… تصمیم گرفتیم بیاریمش تهران، تا شاید با دیدن نوه ها و بچه هاش روحیه اش عوض شه و از این حالت در بیاد. اما تهران، رفت و آمدها و مهمونی ها هم تأثیری در حالش نداشت و بیشتر ما حال می کردیم تا او…

یه روز مادر بزرگ رو بردم پارک سرکوچه و پیرزن ها و پیرمردهای بازنشسته رو نشونش دادم و گفتم ببین با اینکه سالخورده اند اما سرخوش و شادند، سعی کن با اینا رفیق بشی، آدمای باحالی اند… بعد از چند روز مادربزرک کلی رفیق پیدا کرد و دیگه شب ها تا دیروقت تو پارک با رفیقاش تلپ بود و بعضی شب ها مامان میرفت دنبالش و به زور میاوردش خونه. برخلاف گذشته رفتار و احوال مادربزرگ به کل عوض شد و طوری احساس جوونی می کرد که یه ماهه رژلب ها و مدادهای مامان رو تموم کرده بود…

یه مسافرت دو روزه به شمال ردیف شد ولی مادربزرگ بهونه آورد که هوای شمال به من نمیسازه و من نمیام، بنابراین مادربزرگ رو خونه تنها گذاشتیم و رفتیم شمال. اونجا هم مامان همش نق میزد که سریع برگردیم که یه وقت برای مادربزرگ اتفاقی نیوفته. خلاصه این دو روز شمال رو کوفنمون کرد ولی انگار به مادربزرگ خیلی خوش گذشته بود…

بعد دو روز نصفه شب رسیدیم خونه… تموم پیر پاتالای پارک رو کاناپه ها و مبلمان ولو بودند و صدای خروپف شون منو یاد فیلمای دفاع مقدس مینداخت…  روی میزها پر بود از چیپس و نوشابه و فیلتر سیگار، انگار هرچی این سالها از کلسترول و قند و نیکوتین و… پرهیز کرده بودند همرو یه شبه به “گا” داده بودند…

ولی اثری از مادربزرگ نبود، مامان به سرعت رفت به سمت اتاق خواب… با صدای جیغ مامان ما هم رفتیم. مادربزرگ تاپ نارنجی و دامن کوتاهه مامان رو پوشیده بود و آنچنان در آغوش یه پیری غرق در خواب بود که کاملا مشخص بود این یه پایان رمانتیک از داستانی عاشقانه ست که شب قبل باهم داشتند….

مادربزرگ دیگه حق نداشت تنها خونه بمونه و همچنین دیگه حق نداشت تنها به پارک یا بیرون از خونه بره و حتی حق استفاده از لباسها و لوازم آرایشش مامان رو هم نداشت و…

چند روزی گذشت، تا اینکه شبها اتفاق عجیبی میافتاد. حدود ساعت ۱ شب تلفن یه تک زنگ میخورد و قطع میشد و تقریبا همه رو بیخواب میکرد… این قضیه چند شبی ادامه پیدا کرد تا اینکه یه شب مامان تلفن رو گذاشت بالاسرش و بیدار موند تا زنگ بخوره… ساعت یک شد و مثل همیشه تلقن زنگ خورد، مامان هم پرید رو تلفن و گوشی رو برداشت… با حالتی خاص و فکی باز که تا به حال از مامان ندیده بودم بدون اینکه حرفی بزنه با سر به بابا اشاره کرد که بره سمتش…

منم دوویدم دم گوشی، صدای مادربزرگ بود: عزیزم یه رژ حجم دهنده پیدا کردم، نمیدونی وقتی اینو میزنم لبام چقدر گوشتی و براق میشه… یه صدای گرفته و پر از خلط و خش از آن سوی خط: جـــــــــون بوخورمش، الهی فدای اون لبای گوشتالوت بشم، آبنبات من…

مامان: بچه تو اینجا چیکار میکنی برو بگیر بخواب زشته… اینجاهشو نتونستم خوب بشنوم از بس مامان پارازیت داد… گوشمو چسبوندم به گوشی: جـــــــون، اوف، آهـــــخ دیگه طاقت ندارم عزیزم بزارش تو دهنم، دوس دارم بخورمش… مامان محکم زد پس کلم: بچه مگه باتو نیستم، گمشو برو تو اتاقت بکپ. حیف، تازه داشت هیجانی میشد.

بیچاره مادربزرگ، تبعید شد به انباری گوشه حیاط و دیگه حتی حق ارتباط با ما یا استفاده از تلفن رو هم نداشت. مامان حسابی محدودش کرده بود. فقط موقع ناهار و شام بهش سر میزدیم، افسردگی دوباره به سراغش اومده بود و هرچی میگذشت کم غذاتر میشد، انگار مریض هم شده بود چون حالت های عجیبی داشت و همش حالت تهوع و درد داشت…

چند ماهی همینجوری طی شد و دیگه از شلوغ بازی ها و هیجاناتی که مادربزرگ به زندگی ما آورده بود خبری نبود تا اینکه یه شب صدای آه و ناله ی مادربزرگ از انباری بلند شد، مامان به سرعت دوید سمت انباری، ما هم تو بالکن ایستاده بودیم، ناگهان صدای جیغ، گریه و ناله مامان بلند شد. بابا گفت: مُرد… ممامان همینجوری که دستشو میکوبید تو سرش از انباری اومد بیرون و همش میگفت دیدی بیچاره شدیم دیدی بدبخت شدیم…

منو بابا باهم گفتیم: چی شد مُرد؟! مامان: کاش مرده بود… برید سریع آب جوش بیارید فکر کنم به بیمارستان هم نمیرسیم، خودمون باید انجامش بدیم… مادربزرگ حاملست.